اما ما كمتر به خودمان نگاه می كنیم.اشتباهات ، كاستی ها را در دیگران خوب می بینیم ولی در مورد خودمان...ولی واقعا علت این رفتار چیست؟

به نظر می آید هراس از اینكه در خودمان چیزی را بیابیم كه از آن متنفریم،یكی از دلایل اصلی غفلت از خودمان است.

مشاهده خود چنان اهمیتی دارد كه بزرگان معنوی گام اول هدایت را "درك و مشاهده"وضعیت فعلی می دانند.

"در حركت اول ،باید درك كنید و بفهمید.تفكر كنید و ببینید.به خود بیایید تا خود را دریابید."ص 34 جریان هدایت الهی

اما باید بدانیم، هر كسی نقاط تاریك و ناخوشایندی در شخصیتش دارد.این طبیعی است و نباید مانعی برای تغییر باشد.بزرگترین مشكل این است كه نخواهیم از مشكلاتمان آگاه شویم.

زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

زمانی كه شما عصبی و هیجان زده هستید،نمی توانید آگاهانه عمل كنید،و مطمئنا بر مبنای عادت عمل می كنید،واكنشی كه معمولا غلط خواهد بود.

عادت های قدیمی تان را كنار بگذارید تا زمینه تغییر ایجاد شود.

استرس و اضطراب مانعی است برای تغییر .وقتی شما عصبانی هستید ،منیت و ترس شما، اوضاع را كنترل می كند.

تغییر فقط یاد گرفتن چیز جدید نیست،بلكه ترك عادتهای قدیم نیز بخش مهمی از تغییر است.

ببینید، ماجرا از این قرار است كه هر چند یادگیری خیلی از مهارتهایی كه نیاز داریم ما را خوشحال می كند،ولی اگر شما همه آنها را یاد بگیرید ولی یاد نگیرید كه چطور آرام باشید،تغییر كردن برای شما بسیار مشكل خواهد بود.

وقتی شما مضطرب هستید ،شما رویه قدیمی تان ،روشهای غلطی را كه به آنها عادت كرده اید را دنبال می كنید.

از سویی دیگر ،اگر شما فقط یك مهارت یاد بگیرید،و آن تك مهارتتان ، روش آرام شدن باشد،زندگی تان شادتر خواهد شد.زیرا همه چیز زیباتر و دستیابی به اهداف آسانتر می شود.

اگر آرام باشید،می بینید تغییر یافتن راحتتر می شود و نتایج موثرتری از تلاشتان برای تغییر بدست می آورید.

احمد از دوران تلخ نوجوانی خود كه با اعتیاد به كراك، شیشه و تریاك تباه شد، خاطراتی به یاد دارد كه مرور آن برایش آزاردهنده است. این جوان 30 ساله می‌گوید: آن روزها مثل شیشه، شكننده‌شده بودم و بردباری خود را براحتی از دست می‌دادم. كوچك‌ترین مشكلات برایم كوهی به نظر می‌آمد و همیشه به خود می‌گفتم من خیلی زود می‌میرم به همین خاطر باید هرچه می‌توانم و هرچه را می‌خواهم بچشم.

تن به هیچ كاری نمی‌دادم و از كلاس اول دبیرستان، مدرسه رفتن را كم كم كنار گذاشتم.

به مادرم گفتم می‌خواهم كار كنم، اما واقعیت چیز دیگری بود. برای تهیه پول مواد می‌خواستم كار كنم، اما از عهده آن بر نمی‌آمدم.

به مسائل بی‌توجه بودم و حساب‌های مغازه‌ای را كه در آن كار می‌كردم، اشتباه می‌نوشتم، به همین دلیل خیلی زود اخراج شدم. اما برای تامین مخارجم شروع به زدن جیب پدر و مادر و فروش وسایل كردم.

دیگر تا خیابان‌خوابی فاصله‌ای نداشتم كه دختری را كه خیلی دلم می‌خواست وقتی بزرگ‌تر شدم و كار و كسبی راه انداختم، دیدم. او مرا دید و آنقدر تابلو بودم كه به من گفت: تو كه از دست رفته‌ای.

آن شب تا صبح گریه كردم و موادی را كه توی جیبم بود، دور ریختم. بعد كه خماری آمد سراغم، رفتم ته جوی آب را گشتم، اما خوشبختانه آب آن را برده بود. پیرزنی كه مرا در حال گشتن توی جوی آب دیده بود، به رویم تف انداخت و من آنقدر از چیزی كه بودم، متنفر شدم كه رفتم خانه به پدرم التماس كردم مرا ترك دهد. گفتم هر كاری می‌خواهی بكنی بكن یا بمیرم یا ترك كنم.

پدرم مرا در انباری زندانی كرده بود و یك قفل بزرگ روی آن زده بود و بعد ”‹ به كلینیك ترك اعتیاد برد. 3 سال در اعتیاد غرق بودم. 3 سال طول كشید تا كاملا ترك كنم و دوباره به زندگی برگردم. دختر مورد علاقه‌ام را از دست دادم، اما خدا را شكر می‌كنم كه زندگی را به من برگرداند.

داستان های این چنین به وفور یافت می شود اما بهترین راه کدامست؟؟؟؟؟؟؟

آن روزها تازه واردی بودم که گویا تمام دنیا با تمام عظمتش در برابرش خاکستری شده بود که لحظه به لحظه به ویرانی می رفت . آنروزها تمام دنیا سیاه بود درست مثل تکه ذغالی که دست کودکی داده شده تا برگ برگ دفتر زندگیم را خط خطی کند و من تنها تماشاچی این خط  خطی کردن بودم.بین رفتن و ماندن بارها و بارها تردید کردم .اما ماندم اما ایستاده چرا که نای حرکت نداشتم . اولین جرقه روشن مهربانی را از تو دیدم انگار همین دیروز بود .نزدیک به چهار سال پیش وقتی که با تمام استیصال در کوچه مهدیزاده گریه می کردم و تو چه مهربانانه دستانت را برایم گشودی.انگار همین دیروز بود و تو آمدی که مرا با خود ببری و از همان روز بود که من رفتن را آموختم و هنوز گرمای دستان آنروز اشکهای چشمانم را جاری می کند و تو شدی همراه من و من شدم درست همان کودک ولی توپاک کنی از جنس محبت به من دادی  که خط خطی های ذغالی دفترم را پاک کنم.

با تو از گره های زندگیم عبور کردم ازگره هایی که اگر تو کنارم نبودی نمی دانم چه می شد؟؟؟؟؟

برای تمام احساس های زیبایی که در دلم جوانه می زند و مرا به سوی حرکت به سوی قدرت مطلق سوق می دهد از تو راهنمای خوبم سپاسگزارم.

دشواری بهانه ای است که تاریخ هرگز آن را قبول نخواهد کرد افراد ناموفق از ویژگی های مشترکی برخوردارند.

داشتن عذر وبهانه

این افرادمشکلات وشرایط نامطلوب و محیط را مسئول شکست خود می دانند مثلا" می گویند.اگردیگران مرادرک می کردند یا اگر پول داشتم و یا اگر در شهر یا کشوری دیگر به دنیا می آمدم و اگر .....

هر روز صبح یك دقیقه وقت برای خودتان كنار بگذارید ، بنشینید و فكر كنید.

یك دقیقه وقت بگذارید و كار كوچكی برای ارج نهادن به خود انجام دهید.

یك دقیقه وقت بگذارید و بر آن شوید كه امروز را از افسوس های گذشته و دلواپسی های آینده پاك كنید

یك دقیقه وقت بگذارید و فكر كنید یك مورد نگران كننده تا چه اندازه ارزش غصه خوردن و تنش عصبی دارد.

یك دقیقه وقت بگذارید و نگذارید كه چیزهای كوچك شادمانی شما ر ا بر هم بزند.

یك دقیقه وقت بگذارید و اثرات حرف های غیر منصفانه را از بین ببرید.

یك دقیقه وقت بگذارید تا از افكار منفی خلاص شوید.

یك دقیقه وقت بگذارید و تجربه ای لذت بخش را به خاطر بیاورید.

یك دقیقه وقت بگذارید تا به تمدد اعصاب بپردازید.

یك دقیقه وقت بگذارید و تصمیم بگیرید كه از هیچ كس انتظار تشكر نداشته باشید

یك دقیقه وقت بگذارید و بر آن شوید كه اجازه ندهید كسی در شما احساس حقارت به وجود بیاورد

و بلأخره آخرین دقیقه روز خود را به این اختصاص دهید كه تصمیم بگیرید به هیچ وجه در مورد آنچه دیگران ممكن است درباره شما بگویند یا فكر كنند نگران نباشید

درروزگاران پیشین آنگاه که اولین لرزش صدا بر لبانم جاری شد بر فراز کوه مقدس رفتم وبا خدا اینگونه سخن گفتم:

پروردگارا من بنده توام .قدرت واراده پنهان تو . قانون من است ومن همواره فرمانبردار تو خواهم بود .

اما خدا هیچ جوابی ندادوچونان طوفانی عظیم گذر کرد.

پس از هزار سال بر بلندای کوه بلند قدم نهادم ودوباره خدای را اینگونه سخن گفتم:پروردگارامن آفریده توام .مرا از گل سرشتی وتمام هستی ام از توست .

وخدا هیچ پاسخی نگفت اما چون هزار بالی شتابان گذشت.

هزار سال بعد بلندای کوه مقدس را صعود کردم وباز خدای را چنین ندا دادم:

ای پدر !من فرزند توام.با شفقت وعشق مرا زندگی بخشیدی من نیز با عشق وپرستش وارث پادشاهی تو خواهم شد. 

وخدا چیزی نگفت وچونان مهی که تپه های دور دست را می پوشاند مهو شد.

پس از هزار سال آن کوه مقدس را بالا رفته دوباره خدا را اینگونه گفتم:

ای خدای من ای آرزوی من وانجام من دیروز توام وتو امروز منی. منی من ریشه تودر زمین وتو گل من در آسمانی وما در نگاه گرم خورشید رشد خواهیم کرد .

پس همان لحظه خدا به سویم خم شد وبه آرامی عبارتی شیرین ودلنشین در گوشم نجوا کرد و همان گونه که دریایی جویباری ضعیف را در خود می کشد مرا  در خود پذیرفت .

وهنگامی که دره ها ودشتها را فرود می آمدم خدا نیز آنجا بود. 

ابتدا خودم را می کشتم تا دبیرستانم را تمام کنم وبه دانشگاه بروم وسپس می مردم تا دانشگاه را تمام کنم ووارد بازار کار شوم .سپس خودکشی می کردم تا ازدواج کنم وبچه دار شوم .

بعد از آن برای بچه هایم می مردم تا بزرگ شوند ومن بتوانم  سر کارم بر گردم .اما بعدآن می مردم تا بازنشست شوم.

الان در حال مرگم وناگهان متوجه شدم که فراموش کرده ام زندگی کنم.

لطفااجازه ندهید چنین اتفاقی برای شما رخ دهد .قدر وضعیت کنونی تان را بدانید واز هر روزتان لذت ببرید.